نمایشگاه انفرادی اگر خانه را ترسیم کنم ...

دشوارترین پرسش‌ها اغلب ناظر بر نزدیک‌ترین امورند؛ چنان‌که پرسش از «خود» ژرف‌ترین لایه‌های آگاهی را لمس می‌کند، پرسش از «خانه» نیز به همان اندازه ما را به درون فرامی‌خواند. خانه در نگاه نخست مفهومی بدیهی و آشناست، اما هر بار که بخواهیم درباره‌اش سخن بگوییم یا به آن بیندیشیم، به پیچیده‌ترین لایه‌های وجودی و ادراکی خود می‌رسیم. اندیشیدن به خانه، اندیشیدن به نسبت خود با جهان پیرامون است؛ تجربه‌ای که در آن گفتن از خانه، هم‌زمان نوعی در معرض قرار گرفتن است ــ در برابر نگاه‌ها، قضاوت‌ها و خوانش‌های دیگران. برای سخن گفتن از خانه، گویی نیازمند فضایی امن و صمیمی هستیم.

از اواخر قرن بیستم و با پررنگ‌شدن فردیت و حوزه‌ی شخصی، شاهد ارائه‌های گوناگون و متکثری از تصاویر خصوصی در بسترهای عمومیِ هنر بوده‌ایم. برای هر یک از ما خانه امری خصوصی است که به واسطه‌ی تجربه‌ی مشترک میان افراد می‌تواند به صورت عمومی ارائه شود. ارزش این تصاویر نه صرفا به دلیل عمومی‌سازی وجوه فردی یا شکستن تابوهای قدیمی، بلکه به دلیل نقشی است که در شکل‌گیری هویت فردی ایفا می‌کند. عکس‌های شخصی شامل داده‌های زیادی هستند که همگی پیش‌پا افتاده‌اند. این داده‌های تصویری برای صاحبانش گویای مفاهیم ظریفی است که برای دیگران به راحتی قابل رمزگشایی نیست. از این رو، فرد می‌تواند خصوصی‌ترین تصاویرش را بی‌آنکه داده‌های زیادی از آن درز پیدا کند ارائه دهد و هم‌چنان فهم کامل‌تر تصاویر برای او و نزدیکانش باقی بماند. 

اگر خانه را ترسیم کنم ... حاصل گفت‌وگویی میان هنرمندانی است که هر یک در تلاش‌اند مفهوم خانه را نه به‌مثابه مکانی جغرافیایی، بلکه به‌عنوان فضایی روایی و میان‌ذهنی بازخوانی کنند. خانه در اینجا نه صرفا پناه یا چاردیواری، بلکه منظومه‌ای از معناهاست؛ ساختاری پیچیده از روابط انسانی، نشانه‌های فرهنگی و خاطراتی که در کالبد اشیای خانه، دیوارها، درها و پنجره‌ها تنیده شده‌اند. این مجموعه، به‌جای تأکید بر بازنمایی یک‌دست از مفهوم خانه، بر کندی دیدن و اندیشیدن درباره‌ی آن، مشاهده‌ی دقیق و گفت‌وگوی میان آثار تکیه دارد؛ روشی که پیچیدگی و چندلایگی مفهوم خانه را آشکار می‌کند. هدف این نمایشگاه، نه تنها بازاندیشی در معنای خانه، بلکه تأملی در خودِ عملِ بازنمایی است: این‌که چگونه «خانه» در بافت‌های شخصی، اجتماعی و سیاسی، همواره در حال اجرا، تجربه و بازتولید است.

عکس‌های اگر خانه را ترسیم کنم ... اغلب به صورت تک افتاده چیز زیادی برای ارائه ندارند. تصاویر در بستری مشخص شکل گرفته‌اند و به واسطه‌ی آن فهمیده می‌شوند. از این رو، هر یک از مجموعه‌های به نمایش درآمده، در کتابچه‌های مستقل نیز منتشر شده‌اند تا هم‌نشینی تصاویرشان در کنار یک‌دیگر، بستری را برای انتقال بازنمایی مورد نظر هنرمند فراهم کند.  

این نمایش قرار بود در بهمن ۱۴۰۴ برگزار شود.  با توجه به شرایط اجتماعی-سیاسی کشورمان و اتفاقات چند ماه اخیر، مفهوم خانه از اساس دست‌خوش تغییر شده و برای برخی، مهم‌ترین ویژگی‌ آن، یعنی سقفی برای ساکنانش، از دست رفته است. اکنون، شرایط ایران به شکلی است که خانه و تمامی مفاهیم پیرامونش، بیش از پیش، در وضعتی بحرانی قرار دارد. خانه می‌تواند به‌آنی از دست برود و دیگر نباشد.