۲۰ تا ۲۶ تیر ۱۴۰۴
طراحی برای من نه بازنمایی جهان بیرون، بلکه بازگشتیست به دنیای درون. در این معنا فعل طراحی تبدیل میشود به مراقبهای خاموش؛ به زبانِ بیکلامِ ارتباط با هستی که در آن، حضورِ بیواسطه در اکنون جایگزین تحت فرمان درآوردن و میل به تسلط میشود.
دقایقی از حرکت ایستادن، نشستن و تمرکز کردن بر ریزترین جزئیات آنچه پیش روی قرار دارد. در این هنگام دری گشوده میشود به سوی چیزی فراتر از آنچه دیده میشود. حقیقتی که نه قابل رؤیت است و نه میتوان آن را به تصویر کشید، بلکه تنها در شهود میتوان آن را لمس کرد. در این مواجههی خاموش، طراحی بدل میشود به مسیری برای رسیدن به معنا؛ معنایی که پس ظاهر اشیاء و طبیعت نهفته است، و این راز تنها در سکون است که آشکار میشود.
آثار این مجموعه، زادهی همین خلوتهای مقدساند؛ لحظاتی از مشاهدهگری بدور از داوری و ترس از قضاوت؛ تجربهی زیستنِ آگاهانه در لحظهی ابدیِ حال. آنها از رها کردنِ کنترل، اعتماد به جریانِ هستی، و پذیرشِ زیباییِ ناپایداری سخن میگویند. تماشای این آثار نیز دعوتیست به سکون؛ که در آن، امکانی برای آرامش و شفا نهفته است.
آثاری از ریحانه افضلیان، مریم یسلیانی و مینا رمضانیفر
اطلاعات بیشتر