نمایشگاه انفرادی «دیدار با مینا مشجری»
تمرینهای کیوریتوریال | به کیوریتوری گروه کیوریتینگ دیدار
هنرمند: مینا مشجری
۱۲ - ۲۶ دیماه ۱۴۰۴
بدون عنوان از مجموعهی «مداخله»، رنگ اکریلیک، جوهر اکریلیک و مدادرنگ روی بوم، ۱۰۰ × ۸۰ سانتی متر، ۱۴۰۳
برای مشاهدهی همهی آثار و اطلاعات آنها، کاتالوگ نمایشگاه را دانلود کنید.
نوشتهی نیکی شادلو دربارهی آثار مینا مشجری را بخوانید.
استیتمنت
رابطهی میان انسان و زمین، که نزد مینا مشجری به مثابه منظره تعریف می شود، در شکلگیری آثار او نقش مهمی دارد. این مناظر همواره از طریق واسطههایی قابل درک بوده اند؛ واسطه هایی که پیوسته تغییر کرده و در نهایت خود به موضوع اصلی تبدیل شدهاند. این میانجیگری در درک مسائل مرتبط با زمین، به وسیلهی نمودارها و تصاویر اتفاق میافتد؛ تصاویر مرجعی که با واسطه بازنمایی می شوند، در حالی که خود میانجی واقعیت و ادراک هستند.
در مجموعهی مداخله، مناظری مورد توجه قرار گرفتهاند که از یک سو امکان دسترسی معمول انسان به آنها وجود ندارد و از سوی دیگر، شکلگیری فرمهای هندسی در آنها نشانی از حضور انسان به جای میگذارد. در این مناظر، کوههای یخی در حال دگردیسیاند، بیآنکه حضور مستقیم انسان در آنها دیده شود. این تغییرات میتوانند واکنش زمین در برابر مداخلات غیرمستقیم انسان باشد؛ تحولاتی که ممکن است محصول همکاری این دو یا نتیجهی کنش مستقل هر یک باشند.
درباره هنرمند
مینا مشجری (متولد ،۱۳۷۷ کاشان) هنرمند ایرانی است که کارشناسی نقاشی را از دانشگاه هنر ایران دریافت کرده و اکنون دانشجوی دورهی کارشناسی ارشد در دانشگاه اوتاوا کانادا است. او در آثارش به مفهوم منظره یک موضوع بصری، بلکه ریشهای و نسبت پیچیدهی انسان با زمین می پردازد؛ نسبتی که برای او نه صرفاً نظری و تجربی دارد.
نقطهی آغازین این پرسشگری، مواجههی نخستین او با مناظر میان کاشان و تهران است؛ جایی که ادراک او از «منظره» از پشت شیشهی در حال حرکت شکل گرفت و تجربهی دیدن، همواره با فاصله، فیلتر و واسطه همراه بود. همین فاصله بعدها در کار او به یک مؤلفهی مفهومی بدل شد. تفاوت معنایی واژهی ««landscape در انگلیسی، که به خود زمین اشاره دارد، با «منظره» در فارسی، که ریشه در عمل «دیدن» دارد، برای او نشانهای از این فاصلهی بنیادین میان انسان و آن چه مشاهده میکند است.
مشجری فرآیند جستوجو، مطالعه و گردآوری داده را نقطهی آغاز کار قرار میدهد. او با رجوع به تصاویر، نمودارها و دادههای زمینشناسی، ساختاری بصری میسازد که در آن لایههای شفاف و نیمهشفاف هندسی نقش مهمی دارند؛ لایههایی که رد عناصر زیرین را آشکار میکنند و امکان میدهند تا دیدن، خواندن و تحلیل منظره در یک زمان رخ دهد. برای او روند شکلگیری هر اثر و رابطهی آن با آثار پیشین اهمیت بنیادین دارد؛ هر مجموعه از دل رفتوآمد میان مجموعههای قبلی شکل میگیرد و در عین پیوستگی، استقلال خود را حفظ میکند.