این کارگاه در ۲ مهر ۱۴۰۵ و در راستای نمایشگاه «بیا تا گندم یک دانه باشیم» برگزار شد.
توضیح کارگاه:
جنگ فقط بر سر مرزها نیست. بر سر زمین، آب، بذر، کشت و آنچه می‌تواند در یک زمین باقی بماند نیز هست. در این کارگاه، از سوگ زیست‌محیطی و روان‌شناسی جنگ شروع می‌کنیم و به سیاست زمین و کشاورزی می‌رسیم: بذر به‌عنوان ماده‌ای که تنظیم، ذخیره، مبادله و جابه‌جا می‌شود؛ به زمین به‌عنوان خاک و زیست‌بوم، و هم‌زمان به‌عنوان قلمرو، مالکیت و سرمایه. در بخش نخست، یک سخنرانی-اجرا و ترجمه‌ی جمعی شکل می‌گیرد. با استفاده از روایت‌های محلی و نمونه‌هایی از منطقه، درباره‌ی زمین‌هایی صحبت می‌کنیم که در جنگ بمباران شده‌اند، تغییر کاربری داده‌اند، از بین رفته‌اند یا زیر فشار توسعه و فرونشست تغییر کرده‌اند؛ از انبارهای غله و باغ‌های پسته تا باغی صدساله در تهران. بخشی از این گفت‌وگو به کتاب نان برای زندگان، نان برای مردگان و نسبت میان نان، زندگی، مرگ و سیاست زمین اختصاص دارد.
بعد از گفت‌وگو، از سطح شهر شروع می‌کنیم: ترک‌های آسفالت، دیوارهای فروریخته، شکاف‌های ناشی از فرونشست و فضاهایی که در نتیجه‌ی ساخت‌وساز، تخریب یا بی‌توجهی تغییر کرده‌اند. با بذرهای بومی تهران بذر باران می‌سازیم و آن‌ها را در این شکاف‌ها قرار می‌دهیم. محل هر بذر روی یک نقشه‌ی جمعی ثبت می‌شود و عکس‌ها و روایت‌های شرکت‌کنندگان به یک آرشیو در تلگرام اضافه خواهد شد. بذرهای باقی‌مانده نیز در گالری قرار می‌گیرند تا این نقشه بعد از پایان کارگاه ادامه پیدا کند.
درباره‌ی تسهیل‌گران:
دیبا تاج‌آبادی به‌طور هم‌زمان درگیرِ دوباره‌جُستن (برای چیزی که از دست رفته) و دوباره‌به‌یادآوردن (آنچه می‌توانست اتفاق بیفتد اما نیفتاد) است. او همچنین در حال یادگرفتنِ دوباره‌ی نوشتن است؛ چگونگی ساختن چیزهایی خارج از زمینه، مثل نان خمیرترش و تخمیرهای خارج از فصل، و این‌که چگونه دوست مهربان‌تری باشد. دیبا می‌نویسد و انجام می‌دهد، اغلب درباره‌ی (پسا)طبیعت و بوم‌شناسی‌های مختل‌کننده، مانند نقشه‌برداری متقابل و حفظ بذر. او در حال حاضر بر تجربه‌ی جانبی خود در حوزه‌ی نشر متمرکز است؛ به‌عنوان هم‌بنیان‌گذار گرگ و میش: روزنامه -زین مستقل که در ایران مستقر است.
بذر بارون یک جریان مردمی و مستقل برای احیای طبیعت ایران است که از دغدغه‌ی از بین رفتن پوشش گیاهی، فرسایش خاک و کاهش توان اکولوژیک مناطق ارزشمند، به‌ویژه در جنوب کشور، شکل گرفته است. این مجموعه با تکیه بر مشارکت مردمی، گونه‌های بومی و روش‌های پایدار، از طریق جمع‌آوری بذرهای بومی و ساخت توپ‌های بذری (Seed Balls) از خاک، کمپوست و بذر، تلاش می‌کند به بازسازی پوشش گیاهی و اکوسیستم‌های آسیب‌دیده کمک کند. بذر بارون باور دارد احیای طبیعت تنها مسئولیت نهادها نیست و هر فرد می‌تواند در این فرآیند سهمی داشته باشد. هدف این جریان، ایجاد مشارکتی پایدار برای بازگرداندن زندگی به زمین‌های آسیب‌دیده و تقویت پوشش گیاهی بومی است.
پاکت پروژه‌ای ادامه‌دار است، دعوتی از دیگران برای مشاهده‌ی امر جمعی.
اطلاعات بیشتر
