آناهیتا داراب‌بیگی بدون عنوان

چنارها ، کاج‌ها، نارون‌ها، سروها، بیدها ، توت‌ها ، زبان گنجشک‌ها ، ارغوان‌ها و... در تهران فراوانند. آرشیوی از آنهایی که چشمم را گرفته‌اند در طی سه-چهار سال پیاده‌روی در تهران جمع کرده‌ام. من سعی کردم درختانی را انتخاب کنم که نکته و لطفی داشتند و نبودشان چیزی از معنی آن منظره، و آن محله یا خیابان کم می‌کرد. بگوییم یک جور ادای دین به این وجودهای فروتن و زیبا و حالی که به تهران داده‌اند.

برخورد مناسب بصری با موضوعی محلی، نمی‌تواند برخوردی برای مثال رنسانسی باشد، که برای خالی نبودن عریضه پس‌زمینه را با طبیعت و عموما با دید تک نقطه‌ای تصویر می‌کردند. حتی نکته‌ی منظره‌های اروپایی قرن هجده و نوزده هم بیشتر نشان دادن دارایی یک ملاک بود، یا از درختان و طبیعت برای آماده‌سازی صحنه‌ی وقوع موضوع اصلی بهره می‌بردند. در نقاشی مدرنیسم بود که شاید مقداری به درختان در نقش محوری‌تری پرداخته شد. اما اگر به سویی دیگر نگاه کنیم همزمان با رنسانس و پیشتر از آن در نگارگری ایران و نقاشی ژاپنی شاهد توجه ویژه به درختان خواهیم بود. نگارگری ایران همواره به درخت به عنوان موضوعی نمادین و مهم نگریسته که گاه حتی نیمی از کادر را به خودش اختصاص می‌دهد. من هم پایی فرا گذاشته و تمام کادرها را به درختان شهرم اختصاص دادم، تا شاید بار دیگر از کنارشان با احساسی از توجه و لذت بصری بگذریم.

- آناهیتا داراب‌بیگی